Jongeren hebben gemeenteleden nodig die zich geïnspireerd weten en vol zijn van Gods liefde en nabijheid. Die Hem willen zoeken en zich door zijn Geest laten vinden en vullen. Jongeren hebben ons hart nodig!

‘Je ziet ons lachen, muziek maken, spelen, vechten, praten, liegen, pijn hebben en huilen. Je ziet ons in het park, in scholen en in kerken. Wij zijn jullie kinderen. Kerken en gezinnen verliezen langzaam maar zeker de invloed op ons, omdat iedereen altijd maar druk, druk, druk is. Maar van wie krijgen we dan de boodschap van Gods liefde te horen? Het wordt tijd om de komende tien jaar de schijnwerper op de kinderen en de jeugd te richten. We zitten niet te wachten op weer een nieuw programma, op nog meer evenementen. We hebben een kerk nodig die om ons geeft en voor ons zorgt. Een kerk die ons helpt te groeien in ons geloof en waar we deel mogen zijn van Gods familie. Wij zijn de kerk van vandaag en de kerk van de toekomst. Maar je loopt het risico om ons kwijt te raken. Heb je er alles voor over om ons te bereiken? Over tien jaar ben ik 18. Heb jij dan het verschil gemaakt?’

Zomaar wat zinnen uit een video die gemaakt werd voor één van de conferenties van Rondom het Kind. Nog even en we zijn tien jaar verder; is er dan verschil gemaakt? Heb jij dan het verschil gemaakt?

Relaties

Ik weet nog goed dat de video indruk op mij maakte toen ik hem voor het eerst zag. Het deed mij terugdenken aan het moment waarop ik zelf gegrepen werd om actief te worden in de kerk, alweer bijna twintig jaar geleden. Ik was boos, verdrietig en teleurgesteld in de kerk. Ik had een gemeente nodig die om mij gaf. Gemeenteleden die mij zouden helpen om te groeien in geloof, maar het voelde alsof ik er niet bij hoorde. Toen ik mijn frustratie uitte, werd dat opgepikt door een jeugdleider. Hij nodigde mij en mijn vrienden op een avond uit bij hem thuis. Die avond zorgde voor een omkeer in mijn leven en er volgden nog meer avonden.

‘Heb je er alles voor over om ons te bereiken?’

Ik werd daar voor mijn gevoel voor het eerst gezien in de kerk. Er werd mij op het hart gedrukt dat ik nodig ben in Gods koninkrijk. Deze jeugdleider benadrukte mijn eigen verantwoordelijkheid en gaf mij ook verantwoordelijkheid. Hij liet mij zien dat je in de kerk niet alleen maar consumeert, maar dat kerk-zijn draait om relaties waarin je zelf aanwezig bent. Het gaat er niet om welke activiteiten er zijn, je hoeft niet alles te weten of je geloof perfect onder woorden te kunnen brengen, maar het draait om relaties. Hij liet mij dat zien doordat hij zelf heel open en kwetsbaar was.

Woorden

Uiteindelijk liet hij mij merken dat hij mijn ‘hart’ nodig had. In een remake van de eerste video werd dit ook de slotzin: ‘We hebben je hart nodig.’ Ten diepste gaat het erom dat je in je hart wordt geraakt en dat je daarvan iets laat zien in je relaties. En zit daar niet onze diepste pijn, maar ook ons diepste verlangen?

‘We hebben je hart nodig’ is het thema van de komende jeugdleidersconferentie. Daar willen we ons er weer van bewust worden dat we ons hart mogen laten vullen met Gods liefde en dat we in de verstoorde relaties waarin we leven iets mogen laten zien van die liefde.

In dat drukke leven proberen we het geloof door te geven

Ons leven is vaak zo vol en druk. We worden voortdurend afgeleid. Veel doen we op de automatische piloot. Soms voelt het alsof we gevangen zitten in structuren. En in dat drukke leven proberen we het geloof door te geven aan jongeren. Ten diepste weten we dat we dat helemaal niet kunnen. Voor het doorgeven van het geloof gebruiken we meestal taal, woorden. We proberen vooral met jongeren in gesprek te zijn. We proberen het geloof aannemelijk te maken. We proberen hen te helpen om het leven te begrijpen. Vaak lukt het echter niet om jongeren te overtuigen. Zou het kunnen zijn dat onze taal juist voor meer afstand zorgt?

Paradijs

Er lijkt vandaag weinig aandacht te zijn voor wat we wel zelf kunnen. We zijn er in de kerk op gericht dat jongeren een persoonlijke relatie met God krijgen, zonder dat we hen tegelijk verbinden aan de gemeenschap. Uiteraard kan God jongeren individueel raken, maar wij en onze jongeren zijn geen losse individuen. We leven in relaties. Wat mij twintig jaar geleden raakte en in beweging zette, was de ervaring dat ik onderdeel was van een gemeenschap. Geen passieve ontvanger, zelfs geen vrijwilliger, maar onderdeel van een gemeenschap waarin ik nodig was. Ik ben er stellig van overtuigd dat jongeren meer moeten ervaren wat het betekent om onderdeel te zijn van een geloofsgemeenschap. Daar moeten we op focussen.

Zelfs in het paradijs kwam de mens tot de ontdekking dat het niet goed is dat hij alleen is. We kunnen niet zonder verbondenheid met andere mensen. Als dat in het paradijs al zo was, dan nu helemaal. We hebben de ander nodig om Gods liefde te kunnen zien. Jongeren hebben gemeenteleden nodig met een hart vol liefde.

Dit artikel is gepubliceerd in OnderWeg nr. 22 december 2018

Anko Oussoren

Anko Oussoren

Adviseur at Praktijkcentrum
Is sociaal, geïnteresseerd in mensen en heeft zich vooral de laatste jaren ingezet voor jongeren binnen en buiten de kerk. Zijn passie ligt bij het jeugdwerk en het missionair gemeente-zijn. Hij heeft het verlangen om gemeenten toe te rusten vanuit de liefde van God. Mail naar Anko
Anko Oussoren
Anko Oussoren
Anko Oussoren

Latest posts by Anko Oussoren (see all)