Als het niet kan zoals het moet, dat moet het zoals het kan. Even vertaald een Fries gezegde over de zin van een compromis. Heel belangrijk. Je wilt eigenlijk Maserati rijden, maar omdat je niet hoort bij de bonustrekkende groep mensen, wordt het toch een tweedehands Citroën. Je maakt met jezelf een compromis. Het doel is bereikt: je komt evengoed van A naar B, maar op een wat minder spectaculaire manier.

Tussen mensen gaat het vaak net zo. Bij een echtpaar wil de een vakantie aan zee en de ander naar de bergen. Hoewel de plaatsnaam Bergen aan Zee anders suggereert, is dat niet te combineren. Vind je dan een vakantiebestemming waar je allebei blij van wordt? Of wordt het inleveren voor eena van beide. En wat is dan het belangrijkste: dat je samen op weg bent als echtpaar na maanden waarin je gezegd hebt: doe jij dit dan doe ik dat, of dat de bestemming helemaal aan je idealen voldoet? Geven en neme is een levenskunst.

Pijn
Soms kom je er samen goed uit en is de gevonden oplossing nog beter dan de eerste keus. De moderne term is dan dat je een win-win situatie hebt. Vaak hoort bij een compromis dat het ergens pijn doet. Jezus roept op om volmaakt te zijn (Matteüs 5: 48). Hoe je dat ook precies uitlegt, het blijft een uitspraak die je uit je comfortzone haalt en confronteert met de achtergebleven gebieden in je leven als volgeling van Jezus. Gebrokenheid is dat iets wat je moet accepteren, maar dat tegelijk pijn blijft doen. Soms heel veel pijn. Zie Romeinen 7.

Die pijn kom je ook tegen als je jouw koers, in alle oprechtheid gekozen, confronteert met de koers die andere volgelingen van Jezus inslaan. Met hetzelfde uitgangspunt, de Bijbel, en dezelfde gedrevenheid, liefde voor God, heel andere keuzes maken.

Onze Heiland kwam dat zelf tegen toen Simon Petrus op het ene moment een schitterende belijdenis deed over het geheim van Jezus en even later dezelfde Christus grandioos voor de voeten liep met zijn goedbedoelde maar hinderlijke terechtwijzing toen Christus sprak over zijn kruis. Het kruis dat Hij dragen moest hield ook onbegrip van de kant van zijn volgelingen in. Als Hij daarna zijn volgelingen meegeeft dat achter Hem aangaan betekent dat je je kruis op je neemt, is de pijn van de kant van wie in feite mededragers zijn een onderdeel daarvan. Zie Matteüs 16: 13-28. Petrus zelf heeft dat in ieder geval goed begrepen, lees de brieven die hij later schreef en die juist op dit punt van kruisdragen ingaan.

Gemeente
In de gemeente van Christus speelt dat ook een rol. Zeker in de tijd waarin we nu leven. We hebben tientallen jaren gekend waarin een zijn en het met elkaar eens zijn ongeveer hetzelfde waren. Over betrekkelijke details was er discussie en wie nu naar die discussies terugkijkt is verbaasd over de punten waar het om ging, of kijkt er glimlachend op terug. Ja, dat dacht ik toen. Gods woord is eeuwig, maar de concrete toepassing ervan kennelijk niet.

In deze tijd worden er veel discussies gevoerd en nieuwe dingen uitgeprobeerd. Er is veel in beweging. In de maatschappij, maar ook in de kerk. Dingen waarover je vroeger misschien niet eens nadacht, komen nu naar voren. Vlak voor Pinksteren bijvoorbeeld, in het gesprek op de generale synode over de vraag of vrouwen ook ambtsdrager kunnen worden. Ze hebben daarover geen overeenstemming kunnen bereiken. Er is uiteindelijk wel een besluit genomen om het gesprek voort te zetten. En dat is breed opgezet. Ik heb de tekst ervan nog niet gezien en moet dus even afgaan op wat erover gepubliceerd is, onder andere vanuit de synode zelf. Niet alleen moet er doorgepraat worden over de vraag of vrouwen ambtsdrager kunnen worden, ook over het ambt zelf wordt een discussie gevoerd: is de manier waarop het sinds de reformatie van de zestiende eeuw georganiseerd is, maatgevend voor nu? Of kan/moet het in een andere tijd ook anders.

Zo’n besluit kan teleurstellend zijn. Die reacties heb ik van voorstanders van actief vrouwenstemrecht al vernomen. Nog weer wachten, terwijl er al vrouwen zijn die de vrijgemaakte kerk verlaten omdat ze daar hun gaven niet volledig kwijt kunnen. Voor tegenstander is het ook niet bevredigend: het gesprek blijft gaande, er is geen knoop doorgehakt, terwijl ze heel bezorgd zijn: verlaten we zo niet het goede spoor, alleen al door erover te spreken? Dat een onderdeel van het besluit is dat de synode heel expliciet zegt dat er over gesproken kan worden mits vanuit de schrift, is heel tekenend. Op zich is zo’n uitspraak het intrappen van een open deur: stel je eens voor dat je over bepaalde zaken vanuit de schrift niets zou mogen zeggen…. Maar kennelijk nodig om ruimte voor de voortzetting van het gesprek te maken.

Hier ligt een uitdaging voor de gemeente. En geen gemakkelijke. Een die moeite met zich mee brengt. Hoe ga je met elkaar om? En ben je bereid om ook al ben je teleurgesteld toch met elkaar verder te gaan? Laat je daarin iets zien van wat de gemeente van Christus betekent? Denk aan de les voor Petrus. Jezus volgen betekent je leven lang leerling zijn, bereid zijn van Hem en van elkaar te leren.

Dit artikel is gepubliceerd in de GEREFORMEERDE KERKBODE van Groningen, Fryslan en Drenthe van 14 juni 2014. Voor abonnementen of informatie: Stuur een mail naar kerkbode@scholma.nl

The following two tabs change content below.

Jan Kuiper

Onderzoeker op Praktijkcentrum
Als eindredacteur verantwoordelijk voor artikelen voor werkers in de kerk. Wil hiermee een brug slaan van de bijbel naar de praktijk. Brengt hiervoor zijn ervaring als predikant in en zijn ervaring in projectmanagement. Heeft graag zicht op het grotere geheel. Schrijft het kerkelijk jaaroverzicht voor Handboek Gereformeerde Kerken. Mail of bel (038) 42 555 18

Laatste berichten van Jan Kuiper (toon alles)