Onlangs was ik in gesprek met een aantal leden van een gemeente waar ze verder aan de slag wilden met het jeugdwerk. In het verkennende gesprek viel een aantal keren het woord ‘probleem’. Zo gaat het vaak. Wanneer er een jeugdwerkadviseur uitgenodigd wordt, is dat meestal niet om een bevestiging  te vragen of het allemaal wel lekker loopt.

Jongeren zijn de spiegel van de kerk

Vaak is het vanuit een bepaalde zorg: dat de Bijbelkennis afneemt bijvoorbeeld, dat de jongeren niet of nauwelijks actief betrokken zijn bij het jeugdwerk of bij de plaatselijke gemeente. De kerkenraad of jeugdleiding wil hier graag wat aan veranderen en gaat op zoek naar een oplossing. Bij de ene gemeente zal dit leiden tot het (her)formuleren van het jeugdbeleid en bij een andere gemeente tot het initiëren van nieuwe activiteiten, bijvoorbeeld mentorcatechese, het samenvoegen van catechisatie en vereniging.

Betrokkenheid

Het is logisch te denken dat daar waar het probleem zichtbaar wordt we ook de oplossing zullen vinden. Maar stel nu eens dat het probleem niet bij de jeugd en het jeugdwerk ligt, maar dat het slechts een afspiegeling is. U kent misschien de uitdrukking  ‘kinderen zijn de spiegel van je ziel’. Je eigen kinderen kunnen je vaak een spiegel voorhouden van hoe je zelf op een bepaald moment functioneert. Ik kan me bijvoorbeeld een tijd lang storten op mijn werk en daar veel van mijn energie in steken, waardoor aandacht voor mijn man en kinderen wat in het gedrang komt. Vaak merk ik dan op den duur aan het recalcitrante gedrag van mijn oudste dat het weer eens tijd wordt om mijn prioriteiten te verleggen.

Zou deze uitdrukking ook van toepassing kunnen zijn op jongeren in combinatie met de kerk? Jongeren als spiegel voor de kerk?

Vaak is het zo dat problemen binnen het jeugdwerk niet alleen het jeugdwerk betreffen!

Vaak is het zo dat problemen binnen het jeugdwerk niet alleen het jeugdwerk betreffen. Een voorbeeld: de gemeente te L. vraagt of er iemand met hen mee kan denken rondom het jeugdbeleid. De constatering is dat jongeren weinig actief meedoen met activiteiten die voor hen georganiseerd worden, zowel bij de jeugdvereniging als bij de soos. Ook zijn er zorgen rondom de geloofsontwikkeling van deze jongeren en hun betrokkenheid bij de gemeente.

Eenmaal in gesprek met een aantal leden van deze gemeente constateren we dat het bij de ouderen in deze gemeente eigenlijk niet echt heel anders is. Er worden activiteiten vanuit deze gemeente georganiseerd maar veelal worden die geïnitieerd en bezocht door dezelfde kleine groep mensen. Er is veel onderlinge praktische zorg en bij ziekte en/of verhuizingen staat men voor elkaar klaar, maar het geloofsgesprek aangaan over moeiten in het leven of lastige beslissingen in de opvoeding vervalt in de bijbelstudiegroep al snel in standaardantwoorden.

Effectief

We moeten ze wel kunnen voorleven en kunnen vertellen wat er zo mooi is aan het kind van God zijn

Misschien vindt u het een spannende vergelijking die ik maak, die tussen de jongere en de oudere gemeenteleden. Uiteraard zijn er veel verschillen in opvoeding en belevingswereld, nog afgezien van uiterlijke zaken. Maar uiteindelijk zijn de volwassenen wel de mensen waar de kinderen en de jongeren het van moeten leren. We willen graag dat onze jongeren gaan getuigen van hun geloof, handen en voeten weten te geven aan wat het is om kind van God te mogen zijn, te leven uit zijn genade en te mogen zorgen voor zijn koninkrijk. Maar we moeten ze wel mee op weg nemen. We moeten ze wel kunnen voorleven en kunnen vertellen wat er zo mooi is aan het kind van God zijn.

Een tijd geleden las ik de zin: om effectief te zijn, moet de kwaliteit van de omgeving een afspiegeling zijn van de inhoud. In deze zin ligt een geweldige uitdaging. Niet alleen voor de kerken, maar ook voor mij persoonlijk, voor u en voor jou. Door Christus’ genade mogen we in zijn voetsporen treden en net als Hij koning, profeet en priester zijn.

Als profeten mogen we Zijn naam belijden, wat onder andere betekent dat we vertrouwd zijn met zijn Woord, en dat we van daaruit ook mogen zeggen waar het op staat. Profeten hebben vaak de rol dat ze confronterende boodschappen moeten brengen. Durven wij duidelijk te zijn naar jongeren over wat God in ons leven vraagt? Daarbij moeten we wel eerst de vraag beantwoorden of we dit zelf in ons leven kunnen en durven laten zien. Ook zijn we als priesters levende dankoffers voor Hem.

Worsteling

Vaak draait ons leven om zaken die er eigenlijk binnen Gods koninkrijk niet echt toe doen. Dienen we God ermee wanneer we de avond voorbij zien glijden met The Voice of Holland, facebook, twitter en onze mailbox? Misschien hadden we die avond ook bij een jongere kunnen zitten die onze aandacht of hulp nodig heeft. Jezus’ ogen hadden zicht op wat er om Hem heen gebeurde, zijn focus was helder. Hoe is dat bij ons, waar ligt onze focus?

Tot slot: we mogen als koningen leven, dat wil zeggen: in dit leven strijden tegen de zonde en de duivel, om uiteindelijk eeuwig deel te mogen hebben aan zijn koninkrijk. En dat dit voor iedereen een gevecht is, dat mag ook naar jongeren duidelijk zijn. Wanneer we ergens mee worstelen of hebben geworsteld, mogen jongeren dat weten. Zij kunnen de authenticiteit die daaruit spreekt ontzettend waarderen. Wat een levenslessen kunnen er voor hen in onze verhalen zitten.

 Om effectief te zijn moet de kwaliteit van de omgeving een afspiegeling zijn van de inhoud.’ Zullen we Christus als echte spiegel voor onze kerk gebruiken en streven naar een leven dat Hem weerspiegelt? Ik vermoed dat we dan met ons jeugdwerk ook een stap verder komen!

—-

Dit is een artikel dat eerder is gepubliceert in de ‘De Reformatie’ van 10 februari (nummer 10 /// jaargang 87 /// 10 februari 2012)

Moniek Mol

Moniek Mol

Weet als enthousiaste en gedreven adviseur de verschillende kanten van een zaak te belichten. Heeft door diverse banen binnen kerkelijk én niet-kerkelijk jeugdland een brede kijk op verscheidenheid van generaties. Houdt van Zijn kerk en wil graag bijdragen aan een bloeiend Koninkrijk. Wil Hem volgen en ziet dit als een groot avontuur. Mail Moniek