‘Ik vertrouw erop dat iedereen wordt geholpen als je doet waarvoor je hier op aarde bent. Dat is heel moeilijk verstandelijk uit te leggen, maar er is ‘iets’. We zijn allemaal deel van hetzelfde, ik heb het idee dat alles met elkaar verbonden is en ik daardoor word gedragen’, vertelt Magriet van der Werff.

Ze is na de dood van haar partner veel aan het nadenken over wie ze is en wat haar doel op aarde is. Na twee jaar heeft ze een beetje grip, maar het is en blijft een proces. ‘Dat mijn vriend is overleden was heel verdrietig, tegelijk is het ook heel bijzonder en brengt het ook weer wat anders. Als hij niet was overleden, had ik nu bijvoorbeeld geen eigen bedrijf.’

Vroeger was Magriets baan alles voor haar. ‘Ik leefde voor mijn werk en daar moest ook een stijgende lijn in zitten, ik wilde ontwikkelen en carrière maken.’ Maar dan gebeurt er iets onverwachts. Haar partner krijgt longkanker en komt in 2008 als terminaal patiënt thuis te liggen. Vanaf zijn borstkast is hij verlamd, alleen zijn hoofd en armen kan hij nog bewegen. ‘Dat is heel heftig. Een sterke, grote vent van twee meter komt opeens op een brancard thuis.’ Voor het eerst in haar leven besluit Magriet niet te kiezen voor haar werk, maar voor iets anders. Ze gaat voor haar partner zorgen. ‘Mensen in mijn omgeving hadden dat niet van mij verwacht. Ze vroegen aan mij: ”Kan hij niet naar een instelling?” “Ja, alles kan”, zei ik, maar op dat moment wilde ik voor hem zorgen. Ik merkte dat anderen ook een beeld van mij hebben en ik daarmee moet dealen. Dat was een heel bijzonder proces voor mij. Werk is belangrijk, maar het gaat uiteindelijk om je eigen ontwikkeling en op dat moment hoorde de verzorging van mijn partner daar bij.’

Vertrouwen

‘Je kijkt altijd door een bepaalde bril en toen mijn partner was overleden veranderde die bril voor mij. Ik dacht: “hij is nu dood, maar ik leef nog.” Ik keek naar mijn werk en realiseerde me: dit gaat nergens meer over. Het gaat alleen over geld, macht en positie.’ Magriet zegt haar baan op. Ze reist naar verschillende landen, leest boeken, doet mee aan workshops en heeft veel contact met mensen. ‘Het werd mij duidelijk dat ik hier ben om anderen te helpen zichzelf te helpen. Dat vind ik belangrijk omdat ik bij anderen zie wat ze zelf niet zien. Ik zou ook graag willen dat mensen mijn blinde vlekken helder maken. Ik ga ervan uit dat iedereen zichzelf kan helpen, maar niet iedereen is zich daar altijd bewust van.’

Sinds november 2011 heeft Magriet een eigen bedrijf waarin ze naar oplossingen zoekt voor uiteenlopende organisatievraagstukken. ‘Mensen om mij heen zeiden: “Je bent knettergek dat je in deze tijd voor jezelf begint.” Daar trek ik me niet zoveel van aan. Dit is waar ik energie van krijg en wat bij me past.’ Toch kreeg ze het onlangs heel benauwd. ‘In één keer voelde ik wat mensen tegen mij hadden gezegd. Wat als het toch niet lukt, als ik niet genoeg opdrachten krijg en echt onder de brug beland? Toch vertrouw ik erop dat als ik doe wat voor mij bedoeld is en ik gewoon mezelf ben, dat het dan goed komt.’ Magriet gaat nu voor de ontwikkeling en groei van haarzelf. ‘Ik ben erachter gekomen dat je niet gelukkig wordt van de juiste partner, de juiste baan of materiële dingen. Er is iets diepers, de zoektocht naar ware liefde, en dat brengt je uiteindelijk via jezelf naar de bron van alles. Voor mij is ware liefde de Bron, het Licht, God of hoe je het ook wilt noemen. Dat gaat je verstand te boven, daar zijn geen woorden voor, daar is alles één, geen dualiteit en geen ego’s.’

——-

Tekst: Nanda Langkamp

Het verhaal van Magriet treft me. Al lezend raak ik onder de indruk van wat zij vertelt over wie zij is en wat haar doel is in deze wereld. Mooi wat ze vertelt over haar drive om anderen te willen helpen! Maar er zijn ook dingen waar ik best eens met haar over door zou willen praten. Ik ben bijvoorbeeld wel benieuwd wat ze ervan vindt dat ik geloof dat de Ware Liefde een gezicht heeft gekregen in Jezus…

Een gesprek met iemand die op een andere manier gelooft dan ik, zie ik als een gezamenlijke reis. Het is waardevol om samen op te lopen en te zoeken naar antwoorden op vragen waar we allebei mee worstelen. We zijn met z’n tweeën op een ontdekkingstocht en al pratend leren we van elkaar. Een spannende vraag daarbij is hoe ver ik met de ander mee loop en de ander met mij. Het zou kunnen zijn dat er een punt komt waarop onze wegen scheiden, omdat we op een fundamenteel verschil stuiten of op dezelfde vraag verschillende antwoorden vinden.

Bij zo’n gezamenlijk reis is het van belang om helder te hebben wat de kern is van wat jij gelooft. Wat zijn de dingen waar het volgens jou echt om draait? Anderzijds zijn er misschien ook onderwerpen die minder kernachtig zijn. Die bevinden zich wat meer ‘aan de rand’. Op die punten is er ruimte om van mening te verschillen.

Neem eens iemand in gedachten waarvan je weet dat hij/zij nadenkt over identiteit en de zin van het leven en vraag je af:

  • wat jij van hem/haar kunt leren…
  • hoe ver jij met de ander mee wilt lopen…
  • op welke punten je het met hem/haar eens bent…
  • waarover je vragen hebt en met de ander zou willen doorpraten…

Meer lezen over het gesprek met niet-­christenen?
Lees Volg mij (Peter Wierenga en Jurrien Robbe) of organiseer in jouw gemeente de missionaire gesprekscursussen Graag in Gesprek en Verder in Gesprek (meer info klik hier).

Anko Oussoren

Anko Oussoren

Adviseur at Praktijkcentrum
Is sociaal, geïnteresseerd in mensen en heeft zich vooral de laatste jaren ingezet voor jongeren binnen en buiten de kerk. Zijn passie ligt bij het jeugdwerk en het missionair gemeente-zijn. Hij heeft het verlangen om gemeenten toe te rusten vanuit de liefde van God. Mail naar Anko
Anko Oussoren
Anko Oussoren
Anko Oussoren

Latest posts by Anko Oussoren (see all)