Via mijn netwerk kwam ik erachter dat u in de kerk ook mensen boven de vijftig kunt gebruiken. En hoewel ik zelf wat moeite heb met deze manier van werken – vroeger noemden ze dat gebruikmaken van kruiwagens – wil ik mijzelf toch graag naar voren schuiven. En dat vind ik wel wat lastig. ‘Eigen roem stinkt’ is er bij mij ingehamerd. En om dan te gaan uitweiden over mijn kwaliteiten….
Bovendien kom ik erachter dat ik als zestigplusser een heleboel kan en nog meer niet kan en ook nooit meer zal kunnen. Dat heeft te maken met keuzes die ik gemaakt hebt waarbij je voor het een kiest en daarmee veel andere dingen uitsluit. Soms heb ik daarmee het gevoel dat je steeds verder in de fuik zwemt. Bijna noodgedwongen specialist dus.

Ervaring
Maar goed, die kwaliteiten. Ik heb uiteraard een heleboel ervaring, op verschillende terreinen. Dat bouw je nu eenmaal op. In je gezin, op de plaatsen waar je woont, in je werk en – dat is uw terrein – ook in de kerk. En op het moment dat ik over ervaring spreek, besef ik ook dat ik daarmee de indruk wek dat ik die klus die u hebt liggen wel even doe. Zo van ‘dat varkentje zal ik wel even wassen’, als u die oude uitdrukking begrijpt. Maar mijn ervaring laat me beseffen dat je dat in ieder geval nooit kunt zeggen, en zeker niet in pastorale situaties. Elk mens is anders. Die ruimte vraag ik voor mezelf: ik wil graag dat u me ziet als Jan Kuiper en niet als weer zo’n zestigplusser. En die ruimte gun ik een ander even graag. Soms kom ik nog wel leeftijdgenoten tegen die de indruk wekken dat zij het recept gevonden hebben om met (jonge) mensen om te gaan en de suggestie wekken dat als iedereen het maar zo doet als zij het allemaal wel goed komt. Echter, een van de dingen die ik geleerd heb is dat elke generatie misschien wel gemeenschappelijke trekken heeft maar dat je in de praktijk met mensen te maken hebt die allemaal verschillend zijn, niet met vertegenwoordigers van een bepaalde generatie.

Veranderen
Een van de dingen waar ik ervaring mee heb is veranderen. Bob Dylan zong dat al in 1964: the times they are a changing, en ik luister nog regelmatig naar die song, in een weergave van Herby Hancock met de Ierse folkband the Chieftains, in een behoorlijk sinistere inkleuring. Daarin spreekt Dylan ook de ouders/ouderen aan. Wordt wakker: your sons and your daughters are beyond your command. Laatst kwam ik nog iemand tegen die de illusie had dat hij zijn zoon van zestien wel de baas was. Hij kwam ook uit een andere cultuur. Inboorlingen van Nederland weten het allang: je kinderen gaan al heel vroeg hun eigen weg. Je mag blij zijn als je in gesprek kunt blijven. Maar dan moet je jezelf wel bewust zijn van de verandering in onze cultuur rond gezag. En ik laat even in het midden of het noodgedwongen is of dat ik die verandering toejuich.
Dat laatste punt wil ik nog even toelichten. Want dat speelt op nog veel meer fronten een rol. Je kunt vanuit de Bijbel uiteraard een waarde hechten aan zo’n ontwikkeling. Rond gezag bijvoorbeeld, speelt het vijfde gebod een rol: eer uw vader en uw moeder. Maar de werkelijkheid is anders geworden en wil je iets van de waarde van het bijbels onderwijs laten zien, dan zul je daarbij moeten aansluiten.
Overigens bracht Bob Dylan een oude spreuk onder nieuwe woorden. Die oude spreuk gaat echter verder dan de titel van zijn liedje: de tijden veranderen – en wij veranderen in de tijden en met de tijden mee. Daarvan ben ik me bewust. Ik merk dat helaas niet altijd bij leeftijdgenoten.

Verstand en gevoel
Waar ik wel wat moeite mee heb, is de verschuiving in de aandacht van verstand naar gevoel. En dat op een paar manieren. Ik ben opgegroeid in een tijd dat binnen de kerken sterk de nadruk lag op verstand. Dingen weten. De catechismus uit je hoofd. De lijnen van de Bijbelse geschiedenis. Het kan de illusie oproepen dat als je iemand maar informatie geeft over wat de Bijbel zegt je daarmee een geloofsvraag opgelost hebt. En laatst betrapte ik mezelf erop dat ik op een hartenkreet van iemand waaruit echt vertwijfeling klonk over wat haar kinderen deden, toch weer een informerend antwoord wilde geven, in plaats van eerst te luisteren. Dat is immers mijn inprenting. Dat punt blijft lastig. Een persoonlijke moeite dus.
Aan de andere kant word ik nog steeds graag gehinderd door enige kennis van zaken en zie ik de dingen graag in hun verband, als dat er is. Ik weet dat bijvoorbeeld door Google kennis heel versnipperd is geraakt, maar ik zie ook dat iedereen die een vak beoefent de dingen daar wel in hun verband wil zien. Je kunt niet zomaar een deur schilderen. Dat vraagt een goed voorbereid en uitgevoerde werkwijze. Soms krijg ik de indruk dat er in de kerk toch een voorkeur is voor een amateuristische aanpak.

Bijbellezen
Een van mijn andere sterke punten is dat ik al tientallen jaren Bijbel lees. Natuurlijk vanuit mijn plek in de kerk tot nu toe als voorganger tijdens kerkdiensten. Maar ook daar buitenom. En dan kom je dingen op het spoor. Soms is dat een oud spoor dat anderen al eeuwen geleden gevonden hebben; vaak ook een voor mij in ieder geval nieuw spoor, waarbij ik gelukkig ook merk dat anderen het ook vinden.
Ervaring in Bijbellezen vind ik een sterk punt, omdat het in je leven als christen gaat om Leven uit de Bron, een van de programmalijnen van de organisatie waar ik bij werk. Zo komt de Heer naar je toe en laat Hij zichzelf kennen, verspreidt Hij zijn licht over je leven. En het helpt om bij alle veranderingen toch koers te houden en te ontdekken waar het in de kerk echt om gaat
Ik weet dat je die kennis ook kunt misbruiken, om anderen in de kerk te manipuleren bijvoorbeeld. Maar dat gaat dan tegen de bevrijdende boodschap van God in.

Geroepen?
Graag vestig ik in deze open sollicitatie de aandacht op mijzelf, en misschien ook wel op de mensen van mijn generatie. Ik ervaar een roeping om de Heer te dienen, ook in de kerk, maar weet ook dat het gaat om wachten tot je geroepen wordt. Ik heb geprobeerd om aan te geven wat ik meebreng en waar u misschien iets aan zou kunnen hebben en ik wil graag ook iets halen. Want daar gaat het toch om bij sollicitaties. Brengen en halen. Wat ik hoop te blijven vinden in de gemeente is de gedeelde blijdschap over het werk van de Heer in ons leven.

Dit artikel is gepubliceerd in de GEREFORMEERDE KERKBODE van Groningen, Fryslan en Drenthe van 30 september 2017. Voor abonnementen of informatie: Stuur een mail naar kerkbode@scholma.nl

The following two tabs change content below.

Jan Kuiper

Onderzoeker op Praktijkcentrum
Als eindredacteur verantwoordelijk voor artikelen voor werkers in de kerk. Wil hiermee een brug slaan van de bijbel naar de praktijk. Brengt hiervoor zijn ervaring als predikant in en zijn ervaring in projectmanagement. Heeft graag zicht op het grotere geheel. Schrijft het kerkelijk jaaroverzicht voor Handboek Gereformeerde Kerken. Mail of bel (038) 42 555 18

Laatste berichten van Jan Kuiper (toon alles)