Hoe dragen mensen en gemeentes hun missionaire identiteit uit, en ook: hoe zijn ze op zoek naar die identiteit en hoe kunnen ze daar vorm aan geven? Vier portretjes van gemeentes en mensen die bezig zijn met deze vragen.

Marith en Ewoud

Een dvd waarmee gemeenten zich kunnen bezinnen op hun missionaire taak en positie. Dat is de afstudeeropdracht van Marith de Vries en Ewoud Holsappel. Marith: ‘We willen dat mensen na gaan denken. Dat is ons doel: bewustwording. We geven ze geen handreiking.’

De studenten HBO theologie hebben zes bestaande missionaire initiatieven gefilmd. ‘We willen met deze voorbeelden andere gemeenten helpen na te denken over hun eigen positie en plan. Marith heeft altijd al een warm hart gehad voor het missionaire werk. ‘Het is zo jammer dat er weinig nieuwe mensen bij de kerk komen. Ik zou het mooi vinden als kerken beseffen dat ze ver buiten de cultuur van de wereld staan.’

Ewoud vult dit aan: ’Mijn droom is dat er in elke buurt, in elke wijk, christelijke geloofsgemeenschappen zijn. Dat iedereen kan zien dat het evangelie levend is. Voor mij gaat dit verder dan gastvrij gemeente zijn. Ik vind dit heel mooi, maar het is nog steeds een beweging van hen naar ons. Dat is volgens mij niet wat Jezus deed. Jezus ging ook naar de mensen toe. Wij laten nog vaak de mensen naar ons komen. En die drempel is vaak erg hoog. In onze kerken is het nog niet heel gebruikelijk om andersom te werken. Ik ben heel enthousiast geworden van God, maar zie dat helaas niet altijd om mij heen. Ook als ik kijk naar de mensen met wie ik op de gereformeerde basisschool heb gezeten, volgens mij is de helft niet meer bij de kerk! Wij zijn veel te veel naar binnen gericht. Er zijn goede ontwikkelingen, dat zeker. Maar we zouden nog veel meer naar buiten toe kunnen treden. We moeten zending gaan bedrijven in ons eigen land. Vooral de jongere generatie, zonder christelijke opvoeding weet niet meer wat het evangelie inhoudt. Wij hebben de opdracht ze dat te vertellen. Wij zijn ambassadeurs van Jezus en zijn koninkrijk.’

Drachten – Oost

Aan de wereld om ons heen vertellen over God en zijn liefde in ons leven laten schijnen. Dat is voor de gemeente van Drachten-Oost een belangrijk doel. Wilma Dijkman is (met anderen) betrokken bij het ontdekken en onderzoeken van de missionaire identiteit van de gemeente. ‘Wij hebben de afgelopen periode als een gezegende tijd ervaren.’

‘Binnen de evangelisatiecommissie zijn we al een tijdje bezig met de vraag hoe we als gemeente missionair kunnen zijn. Hoe kijken de verschillende gemeenteleden er tegenaan? Welke activiteiten passen bij onze gemeente? Welke gaven kunnen we waar inzetten? Wat is er nodig qua toerusting? Wat kunnen wij als kerk voor onze omgeving betekenen? Vorig jaar zijn wij het thema ‘feest van genade’ gestart. We stonden stil bij het grote wonder dat Jezus voor ons is gestorven en dat hij weer is opgestaan! Deze boodschap willen we niet voor onszelf houden, maar uitdragen aan de wereld om ons heen.

Er volgde een toerustingsavond over evangeliseren vanuit relaties. Op deze avond en ook daarna bleek dat meerdere mensen de boodschap van liefde en genade willen uitdragen. Uit deze wens volgde een paasmarkt voor buurtbewoners en bekenden van gemeenteleden, met laagdrempelige, gezellige activiteiten voor ouderen en kinderen, maar ook diverse stands met een Boodschap. Opnieuw werd duidelijk dat er binnen een gemeente vele verschillende gaven aanwezig zijn. Ook bleek dat persoonlijke missionaire identiteit duidelijk kan verschillen van de identiteit die we als gemeente hebben. Waar het voor de één een drive is om met bezoekers een praatje te maken, helpt de ander liever mee om in de anonimiteit een tent op te bouwen. Op de dag zelf werden we ons ervan bewust dat wij als kerk wel degelijk een functie hebben in de wijk, gezien het aantal bezoekers. Minstens zo belangrijk was dat een aantal van deze bezoekers graag even hun verhaal kwijt wilde. Wij gaan de komende periode dan ook onderzoeken en ontdekken hoe we ons hier verder in kunnen ontwikkelen.’

Ede – Zuid

Hoe gastvrij ben je zelf? Voor de gemeente van de gereformeerde kerk vrijgemaakt te Ede-Zuid is dat de vraag van dit jaar. Roel de Gelder is daar betrokken bij de taakgroep missionair. ‘Het gaat erom dat je aan je omgeving laat zien wie je bent, waar je voor staat. De mensen moeten nieuwsgierig naar je worden.’

Het is niet het eerste jaar dat Ede-Zuid met dit thema bezig is. ‘Vorig jaar ging het erom hoe je als gemeente gastvrij kunt zijn. Dit jaar gaan we een stapje verder. Dichter bij jezelf. Vanuit onze gereformeerde tradities zijn we gewend om in grote eenmalige acties te denken, zoals bijvoorbeeld het uitdelen van kerst-dvd’s. Evangelisatie is dan een hele drempel. Maar eigenlijk moeten we het veel meer ontspannen zien. Dichter bij onszelf. Praat je wel eens met je buren? Heb je wel echt, diep contact?’

Zelf heeft Roel in Israël, waar hij vrijwilligerswerk heeft gedaan, gezien dat je in een lastige omgeving toch echt kerk kunt zijn. Hij vertelt over een Palestijnse evangelische gemeente, die als kleine kerk midden tussen moslims zich staande wist te houden en ook daadwerkelijk naar hen probeerde uit te reiken. Ook zag hij een kleine Messiasbelijdende Joodse gemeente die in alles liet blijken dat zij het geweldige nieuws over Jezus bekend wilde maken aan de inwoners van Jeruzalem en Israël. Zij probeerde zoveel mogelijk aan te sluiten bij de Joodse cultuur en gewoonten en kerkte bewust middenin het centrum van Jeruzalem.

Dat zette Roel aan het denken over de positie van onze kerk in Nederland. ‘In Ede-Zuid zijn we er nog lang niet, maar er worden stappen gezet.’ Zo beginnen ze in het najaar met de startersgroep van Emmaüs. Hun predikant Jan-Matthijs van Leeuwen start in september met een master over missionair werk. Jan-Matthijs: ‘Dit is deels ook vanuit eigen interesse. Ik heb nog heel wat vragen op dit gebied. Onze kerken zijn erg in ontwikkeling. Maar het is lastig, er zijn veel verschillende mensen en meningen. Ik wil graag met mijn studie de dingen op een rijtje zetten. Kerk zijn, hoe doe je dat vandaag? Kerk zijn gaat in de allereerste plaats over het vieren van de genade van Jezus. We moeten heel dicht bij die genade leven. En dat kunnen we leren uit de Bijbel. Dit leren uit de Bijbel is dan ook heel erg belangrijk. Maar het is ook zaak om dit evangelie uit te delen. Wij hebben daarom ook bewust gekozen voor het thema gastvrije gemeente. Iedereen mag meedoen. Een open Bijbel en het evangelie delen. De kring moet groter worden.’

Edwin Poot

‘We hebben allemaal de opdracht om de wereld in te gaan om iedereen discipelen van Jezus te maken, hen te dopen en te leren wat Jezus ons heeft voorgehouden.’ Edwin Poot is actief binnen E&R (Evangelisatie en Recreatie). Onlangs zei hij: ‘E&R is een levensstijl.’ Wat bedoelde hij hier precies mee?

‘De meeste jongeren (en ouderen) die met E&R beginnen, zien dit als een project van een week om daarna weer hun normale leven op te pakken. Maar als je over Jezus gaat vertellen word je ook met je eigen geloof geconfronteerd. Wat geloof ik zelf eigenlijk, wat houdt dat in en hoe vertel ik nu in begrijpelijke woorden wat ik geloof? Vaak hebben we een hoop theorie gehad bij catechisatie, school, vereniging. Een kennisgeloof. Maar hoe maak je het concreet en begrijpelijk? Daarnaast heb ik geleerd, dat gasten ons hele doen en laten observeren. Alleen al daarin kunnen we goed laten zien wat een christen is. Wat doen we, hoe reageren we? Ik kreeg tijdens mijn eerste E&R week te horen: “Christenen zijn eigenlijk best wel normale mensen…” Ons doen en laten had hun beeld over ons veranderd.

Evangelisatie begint heel dichtbij. Bij je kennissen, buren en vrienden. Je hoeft het niet van de daken te schreeuwen, maar je levensstijl is wel heel belangrijk. Je bent niet alleen christen op zondag, maar elke dag van je leven. Door hoe jij leeft als christen, straal je al het evangelie uit.

Nederland is een zendingsland geworden. In het verleden ging bijna iedereen naar de kerk en was er voornamelijk behoefte aan herders en leraars, maar in de huidige kerk is hiernaast steeds meer behoefte aan evangelisten en apostelen, zoals die er ook in de vroege kerk na Pinksteren waren.

Wat ik als zeer waardevol ervaar is de stap naar meer kleine groepen, zonder uiteraard de moederkerk uit het oog te verliezen. Binnen een kleine groep is het veel makkelijker om elkaar te leren kennen, is er sneller verdieping, vallen mensen niet zo gauw buiten de boot en kun je naar elkaar omzien. Met de juiste instelling zijn ook buitenstaanders welkom en voelen zich sneller thuis en onderdeel van de groep.’

 

The following two tabs change content below.

Anko Oussoren

Adviseur op Praktijkcentrum
Is sociaal, geïnteresseerd in mensen en heeft zich vooral de laatste jaren ingezet voor jongeren binnen en buiten de kerk. Zijn passie ligt bij het jeugdwerk en het missionair gemeente-zijn. Hij heeft het verlangen om gemeenten toe te rusten vanuit de liefde van God. Mail naar Anko