‘Ik ben geboren in een islamitisch land als lid van een moslimfamilie. Ik was blij met mijn familie en gelukkig, ook omdat ik dacht dat ik alles deed wat Allah van me vroeg. Op een gegeven moment echter werd mijn leven erg moeilijk. Op een dag geloofde ik ook niet meer in Allah.’ (Rakan 42)

zout-mrt-Praktijk - Ra_opt1Sindsdien is er veel gebeurd in Rakans leven. Uiteindelijk leidde het er toe dat hij Jezus Christus leerde kennen. Op een keerpunt in zijn leven kreeg hij een wonderlijke droom: ‘Ik zag mezelf staan in het midden van een kruisvorm met een lage muur eromheen. Ik stond aan de rechterkant net voor de dwarsbalk. In mijn beide handen hield ik een stapel witte kartonvellen. Deze hield ik aan de rechterkant van mijn lichaam. Aan de top van het kruis stond een aantal mensen. Eén van hen was anders dan de rest. Deze Man stond voor een ‘deuropening’ en Hij leidde met zijn linkerhand de mensen door de ‘deur’. We droegen allemaal lange witte kleren. Achter de deur was een prachtig licht maar verder kon ik niets zien.

Het ene moment stond ik in de droom, het andere moment zag ik het kruis van boven. Ik begreep er niets van.

Toen ik de volgende morgen wakker werd was mijn hart vervuld met een bijzonder geluksgevoel dat ik nooit eerder had ervaren. Mijn hart en lichaam waren vervuld met liefde. Ik wilde iedereen wel vragen: “Ken je de Heere Jezus?”

Na een jaar Bijbelstudie begreep ik wat er was gebeurd. Ik had mijn weg naar God gevonden, onze Heer Jezus Christus. Toen ik een moslim was kon ik me niet voorstellen dat het christelijk geloof echt was. Tot ik erachter kwam hoeveel God van mij houdt en ik christen werd. Ja, Jezus Christus houdt van mij, Hij houdt van jou en Hij houdt van de hele wereld.’

 

Rick Bolks62_opt‘Eind september 2012 ben ik afgestudeerd aan de Pabo en op het moment dat ik dit schrijf, ben ik op zoek naar een baan als leerkracht in het basisonderwijs. Ik ben van huis uit met het geloof opgevoed. Mijn hele schoolloopbaan heb ik op gereformeerde scholen gezeten. Ik heb daardoor veel kennis van de Bijbel opgedaan, maar er was toch altijd iets dat ik miste. Daardoor besloot ik steeds weer om geen belijdenis te doen. De kennis om belijdenis te doen was er, maar het hart zei “nee”. (Rick 22)

Hier kwam tijdens mijn eindstage van de opleiding verandering in. Ik leerde mensen kennen met wie ik goede gesprekken kon voeren over het geloof. Door deze gesprekken ben ik de invloed van God op mijn leven gaan ontdekken. God heeft er voor gezorgd dat ik op deze school terecht kwam en dat ik deze mensen heb leren kennen. Ik ben meer gaan danken en bidden. Dat was eerst even geforceerd, maar ik kreeg steeds meer de behoefte om op sommige momenten toenadering tot God te zoeken. Voorafgaand aan een kerkdienst in september bad ik of God mij wilde raken met de boodschap uit de preek.

Tijdens de dienst kwam alles wat de dominee zei binnen, het raakte me.

Na de preek werd psalm 57 van de Psalmen voor nu gezongen. Toen besefte ik hoe graag ik ‘bescherming onder Gods vleugels’ wil zoeken. Hoofd en hart wezen nu dezelfde kant uit, namelijk naar boven, naar Hem. Ik mocht op 25 november in de kerk “ja” zeggen op de vragen van de openbare geloofsbelijdenis. God heeft mij gebracht waar ik nu ben en Hij zal ook de rest van mijn leven leiden. Ik mag erop vertrouwen dat Hij mij de plek geeft waar Hij mij het beste kan gebruiken en waar ik zijn liefde door mag geven aan de kinderen aan wie ik les mag geven.’

 

‘Waarom gingen wij wel naar de kerk?’ (Nel 56 en Simon 57)simon en nel_opt

‘Zeven jaar geleden was ik nog nooit aan het avondmaal geweest. Ik kwam nog geen twee maanden naar een herplantingskerk van een artikel 31 kerk en ging daar toen voor het eerst aan het avondmaal. Dat ik eerder niet ging, heeft denk ik te maken met een stukje geloofsbeleving. Ik kon niet aan het avondmaal want ik was zondig en dan zou ik tot mijn eigen oordeel drinken. Maar ik heb geleerd dat we het bloed juist nodig hebben om verlost te worden van zonden’, vertelt Simon Zwarts met zijn vrouw Nel naast hem. ‘Wij zijn opgegroeid in een Hervormde bondskerk. We deden daar belijdenis, trouwden en lieten onze drie kinderen dopen’, vertellen Simon en Nel. ‘Toen onze kinderen zo’n achttien jaar oud waren, wilden ze niet meer mee naar de kerk. Het was heftig dat onze kinderen niet gegrepen werden door het geloof. We gingen bij onszelf te rade: waarom gingen wij wel naar de kerk?’ Simon: ‘Dat was meer een heilig moeten voor onze ouders en om ze niet teleur te stellen.’ In die periode kwamen Simon en Nel er achter dat ze ‘absoluut geloven in God, maar op één of andere manier niet meer gevoed werden door de kerk waar ze lid van waren.’

Ze gingen op zoek en kwamen uit bij hun huidige gemeente. Nel: ‘Dit was een kerk waar ik me welkom voelde omdat ik mijzelf kon zijn. We voelden ons niet bekeken. Dat vind ik zo mooi. Zo zijn we als kerk ook naar buiten gericht, dat vinden we heel belangrijk.’ Simon: ‘We kwamen daar het goede van twee werelden tegen. Aan de ene kant de blijheid door de band en opwekkingsliederen en anderzijds een predikant die je door de Bijbel mee kan nemen zoals de Bijbel bedoeld is. Niet de nadruk leggen op het schuldgevoel, maar dat je je zonden mag belijden aan Jezus en dat Hij je verlost.’

 

Marije Davidsdochter_opt‘Ik groeide op zonder Jezus. Officieel dan. Want hoewel er geen Bijbel in huis was en mij niet werd verteld over Jezus, zag ik van jongs af aan een licht. Steeds als ik het moeilijk had, was dat licht daar. Ik voelde dat dit geen vrede was die van de aarde kwam, maar een vrede die veel hoger en verhevener was dan dat. Als kind was ik ervan overtuigd dat ik dat licht moest volgen, maar hoe deed ik dat? (Marije 33)

Ik ging op zoek naar waarheid, naar wijsheid en wilde weten waarom ik leefde en hier op aarde was. Ik hield me bezig met ingewikkelde vragen en ging wijsbegeerte studeren. Ik leerde over grote filosofen, Plato en Aristoteles, Kant en Heidegger en specialiseerde me in de Middeleeuwse Wijsbegeerte. Ik vertrok naar Italië als voorbereiding op een promotieonderzoek in de wijsbegeerte. In dat kader bestudeerde ik de vraag hoe Middeleeuwse filosofen dachten over de vraag of wij God noodzakelijkerwijs meer moeten liefhebben dan onszelf. Wat ik zelf met God moest? Daar dacht ik niet over na.

Op een avond was ik diep verwikkeld in een oude Latijnse theologische tekst die een antwoord moest verschaffen op deze vraag. En toen… trof iets mij als door een bliksem.

Plotseling drong tot mij door… dat Hij over wie ik studeerde, realiteit is.

Ik was zo perplex, dat ik bad: ‘Heer als U werkelijk bestaat, komt U dan’. Hij kwam… meteen… Ik zag Hem met Zijn uitgestrekte hand. De hele kamer vulde zich met Licht, Liefde en Vrede. Ik voelde hoeveel Hij van me houdt, hoe Hij in mijn leven wil zijn. Sinds die tijd is mijn leven totaal veranderd. Ik heb mijn leven aan Hem gegeven. Die Vrede die mijn verstand te boven gaat, leeft niet meer alleen buiten mij, maar in mij!!’

The following two tabs change content below.

Anko Oussoren

Adviseur op Praktijkcentrum
Is sociaal, geïnteresseerd in mensen en heeft zich vooral de laatste jaren ingezet voor jongeren binnen en buiten de kerk. Zijn passie ligt bij het jeugdwerk en het missionair gemeente-zijn. Hij heeft het verlangen om gemeenten toe te rusten vanuit de liefde van God. Mail naar Anko