Paulus (44) groeide op in een gereformeerd vrijgemaakt gezin. Op zijn 18e stapte hij uit de kerk. Zo’n zeven jaar geleden betrad hij voor het eerst een klooster. Sindsdien worden rust en stilte steeds meer een state of being. Paulus vertelt:

‘Ik ben nog steeds Paulus en ik ben niet weg. Ik ben opgevoed met geloof, taal, cultuur en mooie bouwwerken. In dat geloof zaten een aantal componenten waarvan ik al vroeg voelde: dit is niet mijn ding. Ik voelde heel sterk het excluderende van het concept geloof of het concept God. Ik heb het gevoel dat ik dit buitensluitende niet meer zo heb. Het woord “God” of “geloof” betekent voor jou waarschijnlijk iets anders dan voor mij. De betekenis die een mens aan deze woorden geeft heeft te maken met herkomst en ervaringen. Jij hebt er een beeld van en ik ook. Voor je het weet zijn er oordelen; goed en fout, jij hoort erbij, jij niet. Daarom ben ik opgehouden woorden als geloof en God te gebruiken naar anderen toe. Uiteindelijk is er een zoektocht in mijzelf overgebleven.’

‘Zo’n zeven jaar geleden was er veel aan de hand in mijn leven en ik voelde dat het niet goed kwam. Toen las ik het boek “Music of Silence: A Sacred Journey through the Hours of the Day” van David Steindl-Rast. Dat gaat over het kloosterleven en hoe ze daar omgaan met het leven in de traditie. In het klooster leven ze op de klok. Acht keer per dag een “getijde” waarop je naar de kapel gaat. Dan denk je niet na of je wel of niet gaat, wat je ook aan het doen bent: alles laat je vallen.’

Compassie
PJW-Klooster WaasMunster‘Ik ben gewoon eens naar een klooster gegaan en heb geleefd zoals het boek beschrijft. Een aantal componenten die goed bij mij passen kwamen daar samen. Het is een christelijke traditie die ik goed snap. De gebouwen zijn gericht op eenvoud, schoonheid en kwaliteit. Het hele leven daar is ingericht op contemplatie en uiteindelijk zitten de antwoorden bij je intern. Voor mij is alles daar. Mijn lelijke kanten en mijn mooiere kanten zitten allemaal intern en daarmee wil ik contact maken. Beide kanten kennen en laten zijn. In mijn leven ren ik vaak maar door, om zo mijn slechte kanten niet onder ogen te zien, maar dat is helemaal niet nodig.

Als ik ook compassie heb voor mijzelf, levert dat direct ook compassie met de ander op. Het leven wordt er veel waardevoller van.’

‘Het lijkt misschien op mijzelf gericht, maar het is geen egoïsme. Ik word er zacht van. Afgelopen weekend heb ik het hele weekend niets gezegd in een stiltecentrum. Ik kom daar met zoveel liefde en rust naar mijn omgeving uit. Mijn hartslag gaat naar beneden en ik loop anders. Stiltemomenten, het hoeft niet per se in een stiltecentrum of klooster, zijn cadeautjes voor mezelf. Je hoeft daarvoor niet per se stil te zijn, maar het is een bewust zijn van je leven. Ik gun het iedereen. Maar misschien werkt voor jou parachutespringen wel beter.’

Verbinding
‘De verhalen van Jezus kunnen ook heel goed werken, maar het levert iets exclusiefs op. Je gelooft het wel of niet. Dan staat er op zondag een man op de preekstoel te vertellen hoe het zit. Daar sta ik heel argwanend tegenover. Ik denk dat niemand weet hoe het zit en dan komt er opeens een man vertellen hoe het zit.

Volgens mij word je meer geholpen door een mens die in je ogen kijkt, contact met je maakt en de juiste vragen stelt.

Dat is anders als ik dat vergelijk met de kerk. Je mag aan het avondmaal maar dan moet je eerst dat of dat gedaan hebben. Dan hebben we het over samen eten nota bene. Wat zo inclusief bedoeld is, is nu exclusief geworden. God zoals wij deze beleven is zo door de mens ingericht.’

The following two tabs change content below.

Anko Oussoren

Adviseur op Praktijkcentrum
Is sociaal, geïnteresseerd in mensen en heeft zich vooral de laatste jaren ingezet voor jongeren binnen en buiten de kerk. Zijn passie ligt bij het jeugdwerk en het missionair gemeente-zijn. Hij heeft het verlangen om gemeenten toe te rusten vanuit de liefde van God. Mail naar Anko