smaken verschillen


Twee mensen met elkaar in gesprek over een verschil van mening aan de hand van een stelling of een vraag.

Even voorstellen
  • Jacob Dwarshuis
    favoriete eten: gebakken (nieuwe) aardappelen, witlof
    muziek: orgel
    bijbelgedeelte: geen speciale voorkeur
  • Sieds de Jong
    favoriete eten: gourmetten
    muziek: U2, Coldplay, Bob Dylan, Stef Bos (pop), Cantates Bach, Requiem Mozart (klassiek), Brian Doerksen (gospel)
    bijbelgedeelte: Psalm 139, gelijkenis van de verloren zoon, Openbaring 1
De eerste mail-wisseling
  • Dag ds. De Jong,
    Waar moeten en mogen mensen die tot geloof komen naar toe? Je moet, mag en wilt ze oproepen zich bij de gereformeerde kerk aan te sluiten  (art. 26 Kerkorde). Als je samen met iemand die daar niet bij hoort evangeliseert, dan zul je moeten zeggen: ‘Kom bij ons en niet naar zijn of haar gemeente; hier klinkt het hele evangelie!’
    Zo bezien is interkerkelijk evangeliseren toch een onmogelijkheid?
    Jacob Dwarshuis
  • Hoi Jacob,
    Jouw standpunt komt op mij zo over: ‘Bij Christus en de kerk brengen is één; de GKv is de enige kerk waar het volle evangelie verkondigd wordt, dus kun je alleen maar evangeliseren vanuit en naar die kerk’. Volgens mij breng je daarmee ten opzichte van de KO een versmalling aan. De KO heeft het heel algemeen over ‘de gereformeerde leer’, dus breder dan alleen maar de GKv. Maar los hiervan vind ik je vraag vooral theoretisch.
    In de 4 jaar dat ik nu in Assen als predikant werk ben ik nauwelijks met die vraag geconfronteerd. Zoals je weet heb ik meegedaan aan een interkerkelijke evangelisatiedienst in een circustent. De doelstelling daarvan was heel basaal om mensen met het evangelie van Jezus Christus bekend te maken.
    Hetzelfde geldt voor de evangelisatiediensten op camping Witterzomer of de jeugdkerk The Life op het Koopmansplein. Je zou het een soort ‘getuigend evangeliseren’ kunnen noemen. Dat kan prima met andere christenen, collega-volgelingen van Christus, met wie er weliswaar op punten verschillen zijn maar – juist waar het gaat om Christus-en-die-gekruisigd – gelukkig toch ook veel gemeenschappelijk. Daar gaat juist ook iets van uit.
    Een andere fase breekt aan als er contacten worden gelegd via concrete mensen. Die mensen gaan vervolggesprekken aan of bieden een vorm van catechese of de Alpha-cursus aan. Dan zit je al in je eigen gemeente.
    Sieds
  • Dag ds. De Jong
    Ik schreef niet: ‘Bij Christus en bij de kerk brengen is één’. Ze horen wel bij elkaar. Al kàn Jezus ook mensen -redden zonder de kerk. En de GKv noemde ik niet ‘de enige ware kerk’.
    ‘Van zulk samenwerken gaat ook iets uit’, schreef u. Klopt! Men maakt zo gemakkelijk de onterechte indruk dat we samen met die anderen die ene Christelijke kerk vormen en dat de gescheidenheid slechts draait om ‘punten van verschil’.
    Mijn punt is dat er mensen zullen zijn die zich – vanuit gegroeide contacten – willen aansluiten bij bijv. een pinkstergemeente of baptistengemeente, mensen met wie u o.a. meedeed aan de genoemde activiteiten. Daar doe ik moeilijk over. En de KO – op grond van de Bijbel – ook. Omdat wij mensen mogen oproepen en lokken tot de gereformeerde kerk en tot het belijden van de gereformeerde leer, dat is de bijbelse leer.
    Jacob Dwarshuis
De tweede mail-wisseling
  • Heej Jacob.
    Leuk om je zo es te spreken.
    In de Bijbel staat dat er blijdschap onder de engelen is over één zondaar die zich bekeert.
    Mijn vraag aan jou is: Zou díe hemelse blijdschap niet óók ons standpunt over aardse (interkerkelijke) evangelisatie mogen bepalen naast sec het ‘zich door belijdenis van het geloof naar de gereformeerde leer voegen bij de gemeente van Christus’ zoals de KO formuleert?
    Sieds
  • Wat een vreemde vraag! Alsof er spanning zit of verschil is tussen die twee. Zou bekering wél en wat de KO hierover zegt géén of andere blijdschap geven? M.i. beoogt de KO in art. 26 juist de hemelse blijdschap! Het één hoort nu juist bij het ander. En het één kan niet zonder het ander. Daarom hoort evangelisatie bij de kerk, en bekering bij het zich voegen bij Christus en zijn gemeente. Kijk maar naar Pinksteren: De apostelen roepen mensen en zij komen tot geloof en voegen zich door de doop bij de gemeente.
    In de gemeente deelt de Here Jezus zijn gaven uit en beschermt Hij ons. Daarom is het daar zo goed, daar is het leven te vinden! Dan zeggen we toch tegen iedereen: ‘Bekeer je tot God en ga met ons’? En ook: Omdat het hele evangelie zo rijk en zo van levensbelang is, doen we er toch niets van af, maar vertellen we het zoals we dat in de drie formulieren van eenheid belijden? Gelukkig dat de kerk in haar evangelisatiewerk mag oproepen tot de goede Herder en zijn veilige stal.
    Met vriendelijke groet, Jacob
  • Hoi Jacob,
    Je antwoord heeft de charme van de eenvoud en de radicaliteit van het alles of niets.
    Ik ga het gesprek over de gereformeerde leer niet uit de weg, ook de kerkvraag niet.
    Het feit dat Jezus in Johannes 17 op het laatst van zijn leven bidt om eenheid, moet voor kerken het grootst mogelijke appèl zijn om aan die eenheid te werken. Maar ik werk er graag aan mee als mensen – waar dan ook – tot geloof komen en zich tot Christus bekeren. Oók als ze vervolgens lid worden van bijvoorbeeld de Vrije Baptisten, waar ze over bepaalde onderwerpen anders denken dan ik geloof. Ook wil ik graag de rijkdom van de gereformeerde leer laten zien en mensen oproepen om zich bij een kerk van die signatuur met missionair elan aan te sluiten.
    Sieds