2 Talk – blogserie over het geloofsgesprek

Denk jij ook zo vaak achteraf: “Dàt had ik moeten zeggen!”? Maar ja, dan is het al te laat en is de kans voorbij… Hoe kun je er nou voor zorgen dat je de volgende keer wel met een goede reactie komt, in plaats van weer eens met je mond vol tanden te staan? In de komende weken willen we een blogserie schrijven over ‘het geloofsgesprek’. In deze blogs kun je verslagen lezen die deelnemers aan onze missionaire gesprekscursussen hebben gemaakt van gesprekken die zij hebben gevoerd met mensen in hun omgeving die niet of iets anders geloven. De blogs beginnen met ‘In Gesprek’. Daarin vertelt de cursist over een gesprek dat hij of zij gevoerd heeft als opdracht voor de cursus. Vervolgens lees je in ‘Reply’ de reactie die de trainer van het centrum naar de cursist heeft gestuurd. Tenslotte krijg je in ‘Toelichting’ uitleg bij een deel theorie uit de cursus. Overigens zijn de namen van de cursist en degene met wie hij of zij heeft gesproken uit privacy-oogpunt gewijzigd.  

6- God betekent echt heel veel voor mij

In Gesprek

Ik heb een gesprek gehad met Rena uit Indonesië. Rena is sinds 3 jaar in Nederland. Ze is getrouwd met een Nederlandse man. In Indonesië is ze geadopteerd in een ander gezin. Haar biologische ouders waren heel streng in het islamitische geloof, maar het adoptiegezin was minder streng. Haar familie woont nog in Indonesië, Eén zus van Rena woont in Nederland; zij is ook getrouwd met een Nederlandse man.

 Betekent het geloof iets voor jou?

Jazeker, ik ben moslim. God betekent echt heel veel voor mij. Ik heb een man, ben gelukkig, heb een baby’tje mogen krijgen, maar ook mijn dagelijkse leven; als ik bijvoorbeeld een moment verdrietig ben of juist blij, denk ik altijd aan God en dank ik Hem daarvoor.

Kun je iets vertellen over jouw geloof als moslim?

Toen ik in Indonesië woonde las ik de koran, moest ik een gebed uit mijn hoofd kennen en nog andere teksten. We woonden tegenover de moskee, ik ging daar meestal 1 of 2 keer per dag heen om te bidden. Je kon 5 keer maar je mocht ook thuis bidden. Ook gingen we 1 keer per jaar vasten tijdens de ramadan, baden elke dag 5 keer en aten geen varkensvlees.

Is er verschil tussen je geloof in Indonesië en in Nederland?

Ja, erg veel. In Indonesië woonde ik met ongeveer 15 mensen in een huis, en werd ik door de menigte moslims in dat huis meegenomen in die sfeer. In Nederland is dat anders en moeilijker. Ik moet nu alleen op mijn eigen geloof bouwen in  het dagelijkse leven. Mijn zus woont in Nederland en met haar en nog wat andere moslim vrienden vier ik de feesten en de ramadan. Mijn man gelooft niets. Ik probeer hem wel dingen mee te geven en ook onze dochter (nu 1 maand) probeer ik wel de basis van het moslimgeloof te vertellen als ze ouder is. Maar ik ben niet zo dat alles perse moet. Ik doe alles op gevoel. Toen ik nog in huis woonde in Indonesië vertelde mijn moeder wat wel en niet mocht. Dit deed ik dan ook zo. Ik vroeg me nooit af waarom iets wel of niet mocht. Als moeder zei dat het zo moest dan was dat zo. Ik leef nu veel op mijn gevoel, wat ik denk dat goed is doe ik, en andersom.

Maakt het geloof je nieuwsgierig?

Ik geloof gewoon dat het niet uitmaakt wat je bent en wat je gelooft.

Nee en ja, in mijn geloof leerden wij nooit waarom iets wel of niet mocht. Dit weet ik dus ook allemaal niet en dat interesseert mij ook niet. Wat moeder zei dat goed was, dat deed ik. Nu ga ik uit van mijn gevoel. Laatst vroegen vrienden van mijn man of we mee gingen naar de kerk omdat hun kindje gedoopt werd. Eigenlijk mag ik als moslim niet naar een kerk, maar ik vroeg me af waarom niet, en ben dus toch gegaan. Ik vond dit heel interessant, vooral het samen zingen, sprak mij erg aan. Ik geloof gewoon dat het niet uitmaakt wat je bent en wat je gelooft: ouders of je sociale leven geven je het mee, daardoor geloof je wat je gelooft.

Geloof je in een leven na dit leven?

Ja, ik geloof dat er een hemel en een hel is. Wel komen moslims in een andere hemel dan bijv. christenen.

Wat vind je van de bijbel?

Ik heb de bijbel nog nooit gelezen maar lees er wel eens iets over in de krant of hoor iets op tv. Ik heb als moslim geleerd dat je bijvoorbeeld geen kerstboom aan mag raken, geen Sinterklaas mag vieren, dat je elkaar niet mag feliciteren met bijv. kerst. Ik weet niet waarom dit zo is en vind dit ook belachelijk. Ik heb een sociaal leven en ben open. Ik vier zelf ook Sinterklaas.

Reply

Wat is het bijzonder hè, om een gesprek te voeren met iemand die iets anders gelooft! In eerste instantie vallen je daarbij direct allerlei overeenkomsten op: Rena spreekt over God, is dankbaar voor wat ze van hem ontvangt, bidt, enz. Maar als je met haar doorpraat, kom je waarschijnlijk ook verschillen tegen. Het is goed om je ervan bewust te zijn dat Rena een andere culturele en religieuze achtergrond heeft. Daardoor kan er zomaar spraakverwarring ontstaan. Hoewel het lijkt alsof je elkaar begrijpt en over dezelfde dingen praat, is het verstandig om te checken of dat echt zo is en door te vragen wat Rena precies bedoelt. Je zou bijvoorbeeld kunnen vragen wat haar beeld van God is. Wie is hij en kunnen wij als mensen hem kennen?

Wie van ons vertelt Rena het evangelie?

Bij Nederlanders is veel bespreekbaar. Wij kennen niet zoveel taboes en zijn over het algemeen behoorlijk open. In andere culturen werkt dat vaak heel anders! Mensen uit het Oosten zijn geneigd om ‘politiek correcte antwoorden’ te geven. Als ze ‘ja’ zeggen, betekent dat niet altijd dat ze ‘ja’ bedoelen. Dat is geen onwil of onbetrouwbaarheid, maar dat hoort bij de cultuur waaruit ze komen. Ze willen je nu eenmaal niet graag teleurstellen en geven daarom het antwoord waarmee ze jou het meest blij maken. Iets om rekening mee te houden!

Dieper in gesprek gaan met een moslim(a) over het christelijk geloof en de islam vereist de nodige kennis. We verwijzen daarvoor graag naar de Stichting Evangelie & Moslims. In hun webshop vind je veel nuttige boeken en brochures. Ook geven zijn trainingen en cursussen.

Rena zegt: “Ik geloof gewoon dat het niet uitmaakt wat je bent en wat je gelooft: ouders of je sociale leven geven je het mee, daardoor geloof je wat je gelooft.” Ik hoor deze uitspraak wel vaker en heb er al veel over nagedacht. Wat als ik als Indonesische meisje met islamitische ouders ter wereld was gekomen? Grote kans dat ik dan ook moslima was… Toch kan ik geen sluitende antwoorden vinden. Twee dingen worden voor me duidelijk:

  • Ik blijf erin geloven dat God een plan heeft met ieder van ons. Hij kent mij. Hij kent Rena. En hij is degene aan wie het oordeel toekomt. Ik mag geen oordeel hebben over Rena. Uiteraard mag ik haar wel bevragen op wat zij wel of niet gelooft en haar vertellen over mijn geloof.
  • Daarnaast word ik me er opnieuw van bewust wat mooi het eigenlijk is dat God gelovigen wil inschakelen om anderen bekend te maken met het goede nieuws over Jezus Christus. Hij geeft mij daarin een taak en verantwoordelijkheid. Geef ik daar voldoende gehoor aan? Rena woont nu in Nederland. Er zijn vast wel een paar mensen in haar omgeving die christen zijn. Wie van hen vertelt Rena het evangelie?

Samen op ontdekkingsreis

Een gesprek met iemand die op een andere manier gelooft dan ik, zie ik als een gezamenlijke reis. Het is waardevol om samen op te lopen en te zoeken naar antwoorden op vragen waar we allebei mee worstelen. We zijn met z’n tweeën op een ontdekkingstocht en al pratend leren we van elkaar. Een spannende vraag daarbij is hoe ver ik met de ander mee loop en de ander met mij. Het zou kunnen zijn dat er een punt komt waarop onze wegen scheiden, omdat we op een fundamenteel verschil stuiten of op dezelfde vraag verschillende antwoorden vinden. Bij zo’n gezamenlijk reis is het van belang om helder te hebben wat de kern is van wat jij gelooft. Wat zijn de dingen waar het volgens jou echt om draait? Anderzijds zijn er misschien ook onderwerpen die minder kernachtig zijn. Die bevinden zich wat meer ‘aan de rand’. Op die punten is er ruimte om van mening te verschillen.

Neem eens iemand in gedachten waarvan je weet dat hij/zij nadenkt over geloven en de zin van het leven en vraag je af:

  • Wat jij van hem/haar kunt leren…
  • Hoe ver jij met de ander mee wilt lopen…
  • Op welke punten je het met hem/haar eens bent…
  • Waarover je vragen hebt en met de ander zou willen doorpraten…

Schrijver van deze serie blogs is Nanda Langkamp. Zij was missionair werker bij de Veenhartkerk in Mijdrecht, deed onderzoek naar de inwijding in geloof en gemeenschap van nieuwe gelovigen en schreef mee aan het Handboek voor Kinderwerkers. Nanda is nu werkzaam bij het Centrum Dienstverlening als adviseur op het gebied van evangelisatie en missionair kerk zijn.

The following two tabs change content below.

Anko Oussoren

Adviseur op Praktijkcentrum
Is sociaal, geïnteresseerd in mensen en heeft zich vooral de laatste jaren ingezet voor jongeren binnen en buiten de kerk. Zijn passie ligt bij het jeugdwerk en het missionair gemeente-zijn. Hij heeft het verlangen om gemeenten toe te rusten vanuit de liefde van God. Mail naar Anko