2 Talk – blogserie over het geloofsgesprek

Denk jij ook zo vaak achteraf: “Dàt had ik moeten zeggen!”? Maar ja, dan is het al te laat en is de kans voorbij… Hoe kun je er nou voor zorgen dat je de volgende keer wel met een goede reactie komt, in plaats van weer eens met je mond vol tanden te staan? In de komende weken willen we een blogserie schrijven over ‘het geloofsgesprek’. In deze blogs kun je verslagen lezen die deelnemers aan onze missionaire gesprekscursussen hebben gemaakt van gesprekken die zij hebben gevoerd met mensen in hun omgeving die niet of iets anders geloven. De blogs beginnen met ‘In Gesprek’. Daarin vertelt de cursist over een gesprek dat hij of zij gevoerd heeft als opdracht voor de cursus. Vervolgens lees je in ‘Reply’ de reactie die de trainer van het centrum naar de cursist heeft gestuurd. Tenslotte krijg je in ‘Toelichting’ uitleg bij een deel theorie uit de cursus. Overigens zijn de namen van de cursist en degene met wie hij of zij heeft gesproken uit privacy-oogpunt gewijzigd.  

2- De dominee onderwierp ons aan een kruisverhoor…

In Gesprek

Mariska is 21 jaar als zij en haar man hun eerste kindje verliezen. Hierna wordt een meisje geboren en hier gaat alles goed mee! Na een paar jaar wordt er een jongetje geboren en Mariska heeft al snel het gevoel dat er iets niet goed is. Na een week wordt hij steeds zwakker en spuugt veel. In het ziekenhuis wordt hun vermoeden bevestigd. Hun zoon heeft een ernstige hartafwijking en haalt het maar net. Gelukkig is hij nu een gezonde jongen. Na een paar jaar komt de wens voor een derde kindje. Mariska en haar man hadden het gevoel: ‘Het mag nu toch wel goed gaan, na wat we al hebben meegemaakt.’ Bij een standaard bloedonderzoek krijgt Mariska echter te horen dat ze leukemie heeft. Daarom is het verstandig de zwangerschap af te breken. Dit was voor Mariska en haar man een heel moeilijke keuze, maar in verband met de behandeling van Mariska moest dit wel. Het was een moeilijke tijd, ook omdat ze op jonge leeftijd al hun tweede kindje moesten begraven.

Na een periode van behandeling was Mariska gedeeltelijk weer aan het werk en ging het steeds beter. Na ongeveer 3 jaar hadden ze de wens voor nog een kindje en in goed overleg met de behandelend arts mocht zij stoppen met de medicatie. Mariska raakt snel zwanger en ze krijgen een gezonde zoon. Na verder onderzoek is Mariska genezen verklaard!

Mariska geeft aan dat zij wel gelooft. De kinderen zijn ook gedoopt, maar Mariska’s man gelooft niet. Hij steunt haar hier echter wel in. Rondom het verlies van hun eerste kindje hebben zij vanuit de kerk veel steun gehad van de dominee. Dit kind is ook vanuit de kerk begraven. Deze dominee ging echter weg en er kwam een andere voor in de plek. Bij deze dominee hadden Mariska en haar man geen prettig gevoel. Voordat zij hun zoon wilden laten dopen kregen ze eerst een soort kruisverhoor. Dat was niet prettig.

Mariska was tijdens haar ziekte niet veel met het geloof bezig, omdat ze zich hier te zwak voor voelde.

Tijdens de periode waarin Mariska ziek was is er wel eens een ouderling langs geweest, maar ze heeft geen contact gehad met de dominee. Hier had ze ook geen behoefte aan. Ze was op dat moment niet veel met het geloof bezig, omdat ze zich hier te zwak voor voelde. Het vierde kindje van Mariska is dus ook niet vanuit de kerk begraven. Ze hebben haar in besloten kring zonder dominee naar haar laatste rustplaats gebracht. Mariska heeft wel geprobeerd om met de kinderen voor het eten te bidden, maar dit ging niet omdat haar man niet meedeed. Soms gaat ze met de kinderen naar de kerk. Haar man wil de kinderen wel naar de kerk brengen als Mariska moet werken, maar gaat zelf niet naar de dienst. Mariska vindt het moeilijk om meer met het geloof te doen, omdat ze dat in het gezin alleen moet doen. Ze vond het erg fijn dat de familie van haar man wel aanwezig was bij de doop van de kinderen, ook al geloven zij zelf niet.

Ik vind het lastig om alles op te schrijven waar we het over hebben gehad. Ik had vooral een HUH?-moment toen Mariska vertelde dat zij in de moeilijke periodes van haar leven niet meer met het geloof bezig was. Volgens haar kwam dit omdat ze toen meer met zichzelf bezig was en ook omdat zij daar niet met haar man over kan praten. Ik heb hier geen mening over gegeven, dit was hoe zij zich toen voelde. Ik heb in dit gesprek meer een luisterende houding aangenomen omdat dit gesprek ging over Mariska’s gevoelens en ervaringen van die periode. Het gesprek liep goed ik had geen vragen opgeschreven omdat ik wilde luisteren en niet denken: “Nu moet ik deze vraag stellen”. Het moest een ongedwongen gesprek zijn. Het resultaat was dat zij vrij kon spreken en niet gericht naar antwoorden moest zoeken.

Reply

Allereerst vind ik het heel dapper dat je het gesprek met Mariska bent aangegaan. Het verhaal over wat zij heeft meegemaakt rond haar kinderen is heel heftig en het vraagt moed om hiernaar te vragen en over door te praten. Ik ken Mariska natuurlijk niet, dus ik weet niet of zij ‘makkelijk praat’. Maar ik krijg de indruk dat jij door jouw luisterende houding het gesprek (mede) mogelijk hebt gemaakt, want ik kan me voorstellen dat het voor haar moeilijk is om hierover te spreken. Waarschijnlijk heb jij door je houding ruimte gemaakt voor haar verhaal.

Uit het gesprek blijkt ook weer hoe belangrijk de relatie is. Van de eerste dominee heeft Mariska veel steun gehad, van de tweede kreeg ze ‘een kruisverhoor’. Daardoor ontstaat er afstand tussen Mariska en de kerk met als schrijnend gevolg de afwezigheid van de kerk rond het overlijden van haar vierde kind. Wat ontzettend jammer dat het zo gelopen is en tegelijkertijd komt er bij mij op: wat ontzettend bijzonder dat Mariska toch nog steeds gelooft. Veel mensen haken bij zulke gebeurtenissen definitief af van de kerk en het geloof.

Jouw huh?-moment laat zien hoe makkelijk je (dat doe ik overigens zelf ook hoor!) ervan uit kunt gaan dat anderen dingen op dezelfde manier beleven/ervaren als jij. Blijkbaar heb je zelf in moeilijke periodes juist steun aan je geloof, maar voor Mariska werkte het niet zo. Goed dat je je dakloos op kon stellen en geen mening hebt gegeven! Misschien is het goed om nog eens na te denken over de volgende vraag: wie of wat zou Mariska in die periode hebben kunnen bemoedigen? Wat had de kerk voor haar kunnen betekenen in woord en/of daad?

Je schreef dat je wel wist dat Mariska’s kinderen naar een christelijke school gaan, maar dat je niet wist of zij zelf gelooft (anders zou je de eerste vraag niet stellen). Waar ligt de grens tussen wel of niet geloven? Laat Mariska’s verhaal niet weer eens zien dat het allemaal veel genuanceerder ligt? Begrip voor wat Mariska heeft meegemaakt en waar zij staat in haar geloofsreis zorgt ervoor dat je meer respect voor haar krijgt. En dat is de basis om een klein stukje of misschien wat verder met haar mee te reizen en samen ontdekkingen te doen over God.

Uit het gesprek blijkt ook weer hoe belangrijk de relatie is. Van de eerste dominee heeft Mariska veel steun gehad, van de tweede kreeg ze ‘een kruisverhoor’.

HUH?-momenten

Heb je dat ook weleens? Dat iemand je iets vertelt en dat jij de gedachtegang van de ander werkelijk niet kunt volgen. Haal voor jezelf nog eens zo’n situatie terug, waarbij je dacht: Huh? Zelf herinner ik me nog goed de keer dat een collega tegen mij zei: “Jezus gestorven voor mijn zonden? Dom, dat had hij niet hoeven doen!” Het was voor het eerst dat ik geconfronteerd werd met zo’n duidelijke afwijzing van Jezus verlossingswerk. Ik had er nooit bij stilgestaan dat iemand daarop zo zou kunnen reageren. De vraag is natuurlijk wat zo’n HUH?-moment met je doet. Wat het bij je losmaakt. En hoe je erop reageert.

Probeer dom, lui en dakloos te blijven (zie blog 1). En vraag gerust door. Welke motieven zitten er achter de opmerking? Soms is het trouwens ook heel zinvol om een stilte te laten vallen en te wachten tot de ander zichzelf aanvult, verduidelijkt, of nuanceert. En realiseer je dat de ander jou een kijkje geeft in zijn/haar gedachten en zich daarmee kwetsbaar opstelt. Spreek je waardering uit voor het vertrouwen!

Schrijver van deze serie blogs is Nanda Langkamp. Zij was missionair werker bij de Veenhartkerk in Mijdrecht, deed onderzoek naar de inwijding in geloof en gemeenschap van nieuwe gelovigen en schreef mee aan het Handboek voor Kinderwerkers. Nanda is nu werkzaam bij het Centrum Dienstverlening als adviseur op het gebied van evangelisatie en missionair kerk zijn.

The following two tabs change content below.

Anko Oussoren

Adviseur op Praktijkcentrum
Is sociaal, geïnteresseerd in mensen en heeft zich vooral de laatste jaren ingezet voor jongeren binnen en buiten de kerk. Zijn passie ligt bij het jeugdwerk en het missionair gemeente-zijn. Hij heeft het verlangen om gemeenten toe te rusten vanuit de liefde van God. Mail naar Anko