Nadine

Nadine

We eten gezellig samen aan de keukentafel, zoals we wel vaker doen. Op het menu staat vis want Nadine eet geen vlees. Ik heb haar leren kennen via het netwerk van de eenvoudige kerk1 als een levensgenieter, die graag uitgaat en regelmatig festivals en techno feesten bezoekt.

‘Waar moet ik beginnen?’ vraagt ze. Het is wat onwennig, want dit keer wordt er niet zomaar gezellig gekletst, dit gesprek heeft een doel.

We besluiten bij het begin te beginnen. ‘Ik ben katholiek opgegroeid in Kerkrade’, vertelt Nadine. ’Hoewel er thuis niet veel over werd gepraat, werd er wel waarde gehecht aan het geloof. Zo brandde ik samen met mijn moeder regelmatig een kaarsje bij een kapelletje.’ Toch was God voor Nadine niet persoonlijk: ’Het was in mijn ogen een afstandelijke God; een man met een baard op een wolk. Ik had niet het idee dat God iemand was die iets voor je kan betekenen.’

Dit veranderde toen Nadine tijdens haar studie bevriend raakte met iemand die gelovig was. Het wekte haar interesse en ze werd uitgenodigd om een keer mee te gaan naar een avond van de eenvoudige kerk. Nadine vertelt met veel humor hoe ze dat ervaren heeft. Zoals haar eerste indruk toen ze een groot houten kruis aan de muur zag hangen. ‘Ik schrok me wezenloos, zouden ze dat ding de hele week in hun huiskamer hebben hangen?’ Later bleek het tot haar geruststelling een hulpmiddel voor de Bijbelstudie te zijn. Het kruis werd aan het einde van de avond opgeborgen. Nadine vertelt verder: ‘Het was daar anders dan ik gewend ben in de kerk, er werd uitgelegd hoe je de Bijbel praktisch toe kan passen. Niet lang daarna ging ik met dezelfde vriendin mee naar Frankrijk om daar de kloostergemeenschap van Taizé te bezoeken. Daar heb ik God echt ervaren. Ik heb daar geleerd dat Jezus voor je deur staat en dat hij aanklopt. Het enige dat je hoeft te doen is de deur openzetten. Ik dacht dat ik aan bepaalde maatstaven moest voldoen, dat ik bijvoorbeeld de hele Bijbel moest kennen’, vertelt Nadine eerlijk. En licht verontwaardigd: ‘dat sommige christenen zoveel weten van de Bijbel is echt imponerend hoor! Ik weet nu dat het niet ophoudt bij de deur open doen. Ik ben dan ook bezig met de volgende stap: dat je een relatie met God kan hebben en op Hem kan leren vertrouwen.’

Als ik vraag hoe ze die volgende stap vormgeeft, vertelt Nadine over een serie Bijbelstudies waaraan zij deelneemt. Het gaat over ‘De verloren zoon2’. De gelijkenis wordt helemaal uitgediept en omgezet in persoonlijke thema’s. ‘Trouwens, ik noem het liever geen Bijbelstudie. Dan kijken mensen zo raar op. Tja, het klinkt ook een beetje suf. Maar dat is het absoluut niet. Ik leer daar dat het niet zozeer gaat om goed of fout, maar om je relatie met God. Zowel de jongste als de oudste zoon zijn verwijderd van God, maar zijn toch welkom om thuis te komen. Dat wil ik ook graag. Thuiskomen.’ En met een lach: ‘Soms probeer ik dat uit te leggen aan vrienden of collega’s, maar het is lastig om dat in een paar zinnen te vatten. Daarbij zijn mensen vaak heel verbaasd omdat ik niet in hun doorsnee plaatje van een christen pas.’

Heeft Nadine een boodschap voor de kerk? Na even nadenken zegt ze: ‘De kerk mag meer naar buiten toe treden. Niet iedereen zit er op te wachten misschien, maar wat maakt dat uit? Sommige mensen vinden dat juist wel heel fijn. Mensen zoals ik bijvoorbeeld.’

We eten gezellig samen aan de keukentafel, zoals we wel vaker doen. Op het menu staat vis want Nadine eet geen vlees. Ik heb haar leren kennen via het netwerk van de eenvoudige kerk1 als een levensgenieter, die graag uitgaat en regelmatig festivals en techno feesten bezoekt.
‘Waar moet ik beginnen?’ vraagt ze. Het is wat onwennig, want dit keer wordt er niet zomaar gezellig gekletst, dit gesprek heeft een doel.
We besluiten bij het begin te beginnen. ‘Ik ben katholiek opgegroeid in Kerkrade’, vertelt Nadine. ’Hoewel er thuis niet veel over werd gepraat, werd er wel waarde gehecht aan het geloof. Zo brandde ik samen met mijn moeder regelmatig een kaarsje bij een kapelletje.’ Toch was God voor Nadine niet persoonlijk: ’Het was in mijn ogen een afstandelijke God; een man met een baard op een wolk. Ik had niet het idee dat God iemand was die iets voor je kan betekenen.’
Dit veranderde toen Nadine tijdens haar studie bevriend raakte met iemand die gelovig was. Het wekte haar interesse en ze werd uitgenodigd om een keer mee te gaan naar een avond van de eenvoudige kerk. Nadine vertelt met veel humor hoe ze dat ervaren heeft. Zoals haar eerste indruk toen ze een groot houten kruis aan de muur zag hangen. ‘Ik schrok me wezenloos, zouden ze dat ding de hele week in hun huiskamer hebben hangen?’ Later bleek het tot haar geruststelling een hulpmiddel voor de Bijbelstudie te zijn. Het kruis werd aan het einde van de avond opgeborgen. Nadine vertelt verder: ‘Het was daar anders dan ik gewend ben in de kerk, er werd uitgelegd hoe je de Bijbel praktisch toe kan passen. Niet lang daarna ging ik met dezelfde vriendin mee naar Frankrijk om daar de kloostergemeenschap van Taizé te bezoeken. Daar heb ik God echt ervaren. Ik heb daar geleerd dat Jezus voor je deur staat en dat hij aanklopt. Het enige dat je hoeft te doen is de deur openzetten. Ik dacht dat ik aan bepaalde maatstaven moest voldoen, dat ik bijvoorbeeld de hele Bijbel moest kennen’, vertelt Nadine eerlijk. En licht verontwaardigd: ‘dat sommige christenen zoveel weten van de Bijbel is echt imponerend hoor! Ik weet nu dat het niet ophoudt bij de deur open doen. Ik ben dan ook bezig met de volgende stap: dat je een relatie met God kan hebben en op Hem kan leren vertrouwen.’
Als ik vraag hoe ze die volgende stap vormgeeft, vertelt Nadine over een serie Bijbelstudies waaraan zij deelneemt. Het gaat over ‘De verloren zoon2’. De gelijkenis wordt helemaal uitgediept en omgezet in persoonlijke thema’s. ‘Trouwens, ik noem het liever geen Bijbelstudie. Dan kijken mensen zo raar op. Tja, het klinkt ook een beetje suf. Maar dat is het absoluut niet. Ik leer daar dat het niet zozeer gaat om goed of fout, maar om je relatie met God. Zowel de jongste als de oudste zoon zijn verwijderd van God, maar zijn toch welkom om thuis te komen. Dat wil ik ook graag. Thuiskomen.’ En met een lach: ‘Soms probeer ik dat uit te leggen aan vrienden of collega’s, maar het is lastig om dat in een paar zinnen te vatten. Daarbij zijn mensen vaak heel verbaasd omdat ik niet in hun doorsnee plaatje van een christen pas.’
Heeft Nadine een boodschap voor de kerk? Na even nadenken zegt ze: ‘De kerk mag meer naar buiten toe treden. Niet iedereen zit er op te wachten misschien, maar wat maakt dat uit? Sommige mensen vinden dat juist wel heel fijn. Mensen zoals ik bijvoorbeeld.’