Samen met mijn vrouw Harriët heb ik ruim 2 jaar als vrijwilliger voor Youth for Christ Lesotho gewerkt. Lesotho wordt volledig omsloten door Zuid-Afrika en wordt ge-plaagd door armoede en HIV/Aids. In Lesotho heb ik iets ervaren dat smaakt naar meer en dat ik na onze terugkomst in Nederland nog steeds een beetje mis.

Ik droom van een kerk die volop leeft in het hier en nu, maar niet volop leeft vóór het hier en nu.

Terugkomen in Nederland was soms best ontnuchterend. Het leven is hier zo ge-fragmenteerd. Huisje, boompje, beestje, gezin, werk en kerk. Daarnaast heb je nog de grote uitdagingen van materialisme, individualisme en de sterke hang naar com-fort. We merken zelf hoe makkelijk je daar ook weer in mee kunt gaan.

Bij terugkomst besef je trouwens ook dat je voor zending niet naar het buitenland hoeft. Het zendingsgebied ligt tegenwoordig aan de andere kant van onze voordeur. We hoeven de drempel maar over. Maar in hoeverre hebben we hier ook een passie en missie die ons als christenen samenbindt?

Ik droom van een kerk waarin het evangelie van Jezus Christus radicaal liefdevolle gemeenschappen vormt. Waarbij radicaal geen verdachte term is, maar verwijst naar de zelfopofferende en dienende liefde van de Here Jezus. Ik droom van gemeen-schappen waar die liefde zichtbaar en tastbaar wordt, zodat mensen weer kunnen zien dat we volgelingen van de Here Jezus zijn (Joh. 13:35). Gemeenschappen die de intentie hebben om in het leven van elke dag lichtend licht te zijn. Jesaja vertelt hoe dat moet: door armen te geven wat we onszelf gunnen en verdrukten gastvrij te onthalen (58:10).

Diaconaat is in deze gemeenschappen een onmis(ken)bare vrucht van het evange-lie! Gastvrijheid, offervaardigheid en barmhartigheid kenmerken deze gemeen-schappen. Overigens mogen we de inhoud van deze (bekende) woorden uit het bevestigingsformulier best weer eens goed tot ons laten doordringen!

Ik droom van een kerk die volop leeft in het hier en nu, maar niet volop leeft vóór het hier en nu. Het beste moet immers nog komen. Wat wint ons getuigenis aan kracht als die toekomst onze daden nu zo stempelt dat ons comfort, tijd en geld vooral in dienst staan van het volgen van de Here Jezus.
Dat is niet gemakkelijk. Juist daarom is een liefdevolle gemeenschap die het evangelie in het dagelijkse leven praktiseert zo cruciaal! Die heb ik zelf ook gewoon nodig. Als stok achter de deur. Als stimulans om ook zelf steeds weer de drempel over te gaan en anderen gastvrij over die zelfde drempel binnen te laten!

Onze tijd biedt aanknopingspunten. Er is groeiende (h)erkenning en onderling con-tact tussen christenen uit verschillende kerken. Zonder alle verschillen weg te poet-sen ben ik daar blij mee. Het klimaat in onze samenleving verhardt. We hebben te maken met een terugtrekkende overheid. Veel mensen vallen tussen wal en schip. Ze kunnen niet meekomen, zijn niet welkom, worden niet voor vol aangezien. Juist deze mensen had Jesaja op het oog!

Vanuit het Diaconaal Steunpunt mag ik diakenen helpen om hun gemeente hierin toe te rusten. Samen werken aan een gemeenschap die groeit in liefde voor elkaar en voor alle mensen.

Even terug naar de missionaire gemeenschap in Lesotho. Deze was zeker niet perfect. We stonden bijvoorbeeld niet zo bewust open voor buitenstaanders. Gelukkig krijgen we steeds nieuwe kansen. Laten we die grijpen! Tijd dus om te stoppen met dromen en om als gemeenschap van Christus de daad bij het Woord te voegen! Wie doet mee?